consternatiebureau

Vandaag ging ik weer eens naar het consultatiebureau. De afgelopen keren was ik al niet zo'n fan van de hele gang van zaken daar (de verpleegster heeft echt een afschuwelijke stem waar ik het liefst overheen schreeuw om hem niet te hoeven horen), maar vandaag deed de deur dicht...
Omdat opa vandaag weer eens langskwam, gingen we met zijn drieen met de auto. Ik zat heerlijk in de maxicosi te genieten van het autorijden, moest ik er na een paar minuten alweer uit! Maar buiten scheen de zon en ik werd door mama door een heel gezellig Woonbronkantoor naar het gezondheidscentrum gesjouwd. In het kantoor waren allemaal gezellige mensen waar ik naar kon lachen. Minder was dat we er niet bleven en door een lange saaie gang verder liepen.
Bij het consultatiebureau was het druk. Toen ik er binnenkwam en al die kinderen zag, dacht ik dat we een feestje gingen bouwen, maar toen ik zag dat alle andere kinderen op hun aankleedkussen slapend aan het wachten waren tot ze aan de beurt waren, vond ik dat we toch echt wakker moesten zijn voor dat feestje. Ik heb toen eerst maar even goed gegild, ook toen mama mij vervolgens uit ging kleden (waar was dat voor nodig, ik zag er toch goed uit?) en op de weegschaal legde (waar ik net bij een beeldscherm kon om mijn traptechniek te oefenen, ging maar net goed! ook niet zo slim om dat zo op te stellen...). Had ik eindelijk eens flink gegeten de afgelopen maand, was ik nog steeds geen 7,5 kilo (7275 gr)! Ik keek toen erg beteuterd en moest even op mijn lip bijten. Het opmeten werd ook een drama. Ik wilde eerst een beetje trappelen met mijn beentjes om de boel te verkennen, maar de verpleegster vond het allemaal te lang duren en riep toen maar wat zonder mijn been recht neer te leggen (64.5 cm en vorige maand nog 65 cm)). Toen ze zag dat ik dan gekrompen zou zijn deed ze maar een gok (65.5 cm): alsof ik niet gegroeid was, terwijl mijn broeken allemaal te kort worden... (papa en mama hadden vorige week al 67.5 cm gemeten) Ik kon het ondertussen allemaal niet meer zo waarderen. Heb toen het meetlint eerst even goed geinspecteerd en geproefd voordat ze mijn hoofd ging opmeten en ben demonstratief om mama's borst gaan zeuren. Gelukkig was de verpleegster die mij verder bekeek wel aardig, ik heb nog haar bril proberen te pakken als aandenken, gedaan alsof ik niet kon staan, zodat ze me nog even langer vast zou houden (zo kon ik veel beter naar buiten kijken dan liggend op het kussen) en geprobeerd op het kussen te plassen bij het luier omdoen, maar ze bleek een beter reactievermogen te hebben dan papa en mama. Respect!
Al met al een suffe middag daar op dat consultatiebureau, met al die slapende, dikke kinderen. Was blij dat ik mijn jasje aankreeg en we naar de AH gingen: in de Babybjörn bij mama is dat echt een avontuur van grijpen naar alles waar mama voor gaat staan...
Oja, mijn tweede tand is ondertussen ook door: nu wil ik echt de hele dag ergens op bijten.